«Χριστούλλη μου κάνε καλά τον παπά μας» - Έντεκα παιδικές χριστουγεννιάτικες ικεσίες

ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ
Είναι ένα σπίτι γεμάτο από αγάπη αλλά και πόνο. Η θλίψη διάχυτη παντού καθώς και τα δάκρια. Ευτυχώς όμως ακόμα υπάρχει στα έντεκα παιδικά πρόσωπα η ελπίδα και το χαμόγελο. Οι παιδικές φωνές ακούγονται από όλα τα δωμάτια εκτός από εκείνο του πατέρα και της μητέρας. Εκεί υπάρχει μόνο σιωπή που διακόπτεται πολλές φορές από τα βογγητά του πατέρα.
Οι σωματικοί αλλά και οι ψυχικοί του πόνοι είναι αβάστακτοι. Η αγαπημένη του σύζυγος αλλά και τα έντεκα υπέροχα παιδιά του περιμένουν με αγωνία να γίνει καλά. Θέλουν να τον δουν ξανά να περπατά αλλά και να μπορεί να πηγαίνει βόλτα μαζί τους. Εκείνος ξέρει πως αν δεν καταφέρει να γίνει καλά και να εργαστεί ξανά, τα πράγματα στο σπίτι θα είναι κάτι περισσότερο από τραγικά.
Τα έντεκα παιδιά φέτος τα Χριστούγεννα δε ζήτησαν από τον Άγιο Βασίλη τίποτα για τον εαυτό τους αλλά μόνο για την οικογένεια και τους γονείς τους. Όλα μαζί έκαναν κάθε βράδυ την ίδια ακριβώς προσευχή: «Χριστούλλη μου κάνε καλά τον παπά μας». Όλα μαζί τον φροντίζουν και ανησυχούν κάθε στιγμή, κάθε λεπτό για εκείνον. Έμαθαν να ζουν με τα απολύτως απαραίτητα όπως και η μητέρα που από τα παιδικά της χρόνια. Μόνο στερήσεις χαρακτηρίζουν την ζωή της. Η φτώχια αλλά και η σοβαρή ασθένεια του πατέρα τους, τους έχει αλλάξει πάρα πολύ.
Η οικογένεια του κύριου Απόστολου Μεντώνη από το Αβδελερό (χωριό της επαρχίας Λάρνακας) εδώ και αρκετό καιρό υποφέρει πάρα πολύ. Αρκετοί ίσως γνωρίζουν την οικογένεια καθότι πολύ πρόσφατα φιλοξενήθηκαν από ένα τηλεοπτικό κανάλι. Μάλιστα αρκετοί άνθρωποι από όλα τα μέρη της Κύπρου τους επισκέφτηκαν προσφέροντας τους τρόφιμα αλλά και χρήματα. Ακόμα μια φορά αποδείξαμε πως οι Κύπριοι είμαστε πολύ ευαισθητοποιημένοι και πρόθυμοι να προσφέρουμε σε εκείνους που πραγματικά το έχουν ανάγκη. Μέσα από αυτό το ρεπορτάζ, η οικογένεια Μεντώνη ευχαριστεί όλο εκείνο το κόσμο που τους πρόσφερε βοήθεια πριν αλλά και μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων .
Η κυρία Άρτεμης Μεντώνη, σύζυγος του κ. Απόστολου, που σαν πολύτεκνη μάνα αποτελεί ζωντανό παράδειγμα θυσίας και ανιδιοτέλειας έχει πάρει όλο το βάρος στην πλάτη της . Η ψυχή της μοιάζει με ηφαίστειο που καίει και τα δάκρια της κρατούν καθημερινά συντροφιά τις ώρες που τα παιδιά είναι στο σχολείο και στις δουλειές τους.
Η Άρτεμης μέσα από τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει νιώθει πολύ περήφανη γιατί ξέρει πως αγάπη είναι, πάνω από όλα να χαρίζεις τον εαυτό σου. Αυτό κάνει όλα αυτά τα χρόνια στον σοβαρά σήμερα άρρωστο σύζυγο της και στα έντεκα υπέροχα αγγελούδια της.

Η Άρτεμης Μεντώνη αναφέρει στη «ΜΑΧΗ»:
«Γεννήθηκα στις 8.11.62 και μέχρι τα έντεκα μου χρόνια έζησα στο χωριό Τρούλλοι. Ζήσαμε για λίγο στο χωριό Ορόκλινη και μετά στο Αβδελερό. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν αρκετά δύσκολα. Ό πατέρας μου ήταν βοσκός και με μεγάλη δυσκολία τα βγάζαμε πέρα. Μεγαλώσαμε με πολλές στερήσεις, αλλά ευχαριστούσαμε το Θεό καθημερινά για την αγάπη των γονιών μας και για τα ελάχιστα υλικά αγαθά που είχαμε. Στη ζωή μου έδωσε μεγάλη χαρά ο Απόστολος, ο σύζυγος μου. Γεννήθηκε στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στο Βόλο. Ήρθε στη Κύπρο για διακοπές και ένα από τα ξαδέρφια του μας έκανε το προξενιό. Παντρευτήκαμε το 1989 και μαζί αποκτήσαμε έντεκα παιδιά. Η μεγάλη μας κόρη σήμερα είναι 22 ετών και ονομάζεται Ευανθία. Μετά από ένα χρόνο αποκτήσαμε τον Νίκο μας και ακολούθως την Ελένη που σήμερα είναι 20 ετών. Ακολουθεί ο Κώστας 19 ετών, η Ευαγγελία 17, 15 η Δήμητρα, 13 η Γαβριέλα, 12 η Μαρία, 10 η Ειρήνη, 8 ο Νεόφυτος και 5 η μικρότερη που είναι η Στέλλα.
Η Ευανθία εργάζεται σε pet shop και ο Νίκος είναι ηλεκτρολόγος σε μια εταιρεία. Η Ελένη και ο Κώστας είναι φοιτητές. Η Ελένη σπουδάζει στην Λευκωσία και ο Κώστας είναι στο Βόλο. Ο άντρας μου προσπαθούσε πάρα πολύ, δούλευε εργάτης και για έξι μήνες στο παρελθόν έμεινε άνεργος. Εκείνους τους έξι μήνες περάσαμε πάρα πολύ άσχημα αλλά και όταν εργαζόταν πολύ δύσκολα τα βγάζαμε πέρα. Ο μισθός του ήταν πολύ χαμηλός αλλά προσπαθούσε πολύ για να είμαστε ευτυχισμένοι. Κάποια στιγμή χρειάστηκε να κάνουμε δάνειο για να μεγαλώσουμε το σπίτι μας επειδή πια δεν μας χωρούσε. Στην αρχή μας απέρριψαν την αίτηση αλλά μετά μας το έδωσαν και έτσι κάναμε τις απαιτούμενες αλλαγές. Έτσι πέρα από τα έξοδα του σπιτιού ήρθε να προστεθεί και η δόση του δανείου μας. Δεν απογοητευτήκαμε αλλά προσπαθούσαμε να τα βγάλουμε πέρα με τον πολύ χαμηλό μισθό του συζύγου μου αλλά και με το επίδομα που παίρναμε από το κράτος. Τα παιδιά μας έμαθαν να ζουν με τα απαραίτητα και ποτέ δε ζήτησαν κάτι περισσότερο. Δεν τα ένοιαζε κιόλας γιατί έβλεπαν τον πατέρα τους υγιή και χαίρονταν. Πάνε όμως έξι μήνες που όλα άλλαξαν στο σπίτι μας. Ο άντρας μου έχασε την υγεία του και μαύρα σύννεφα ήρθαν πάνω από το σπίτι μας. Έξι μήνες τώρα πηγαινοερχόμαστε στα νοσοκομεία και μέρα νύχτα προσευχόμαστε να γίνει καλά για να τελειώσει το μαρτύριο μας.
Είχε σπάσει το τυφλό πάνω του και δημιουργήθηκε σοβαρό πρόβλημα στο στομάχι του, είχε πάθει μόλυνση. Σήμερα έχει υποστεί τρείς επεμβάσεις, δύο στην κοιλιακή χώρα και μια στο πόδι γιατί δυστυχώς η μόλυνση του προκάλεσε πρόβλημα και στα πόδια. Οι γιατροί μάς είπαν πως θα πρέπει να χειρουργηθεί ξανά. Αυτή τη στιγμή υποφέρει πάρα πολύ. Οι πόνοι τόσο του σώματος όσο και της ψυχής του είναι πολύ μεγάλοι. Τον στεναχωρεί αφάνταστα το γεγονός ότι δεν είναι καλά για να μπορεί να εργαστεί, να μπορούν να έχουν τα παιδιά μας ένα πιάτο φαί κάθε μεσημέρι και κάθε βράδυ. Πέρα από τις 75 χιλιάδες ευρώ που χρωστάμε στην τράπεζα είναι και οι δύο φοιτητές μας. Τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μας δουλεύουν αλλά οι μισθοί τους είναι πολύ χαμηλοί. Όλοι μαζί και με την βοήθεια του Θεού προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα. Ψωνίζω τα απολύτως απαραίτητα και κάθε φορά που έρχονται οι λογαριασμοί ρεύματος και νερού κλαίω με τις ώρες. Μέχρι χτες έκλαιγα για το οικονομικό μας πρόβλημα. σήμερα κλαίω γιατί δε μπορώ να βλέπω τον άντρα μου να υποφέρει άλλο στο κρεβάτι. Μπροστά στα παιδιά προσπαθώ να χαμογελάω μόνο, ειδικά όταν εκείνα με ρωτάνε αν ο παπάς τους πήρε τα φάρμακα τη συγκεκριμένη ώρα που έπρεπε. Τα χαμόγελα και των έντεκα παιδιών μας δίνει κουράγιο και δύναμη. Ελπίζουμε πως σύντομα θα γίνει το θαύμα και ο Απόστολος θα γίνει εντελώς καλά και θα μπορεί να ξανασηκωθεί, θα μπορέσει ξανά να αγκαλιάσει και να παίξει με τα παιδιά μας».
Η πεντάχρονη Στέλλα αναφέρει:
«Αγαπώ πολύ τον παπά μου και ξέρω πως ο Χριστούλλης θα τον κάνει γρήγορα καλά. Κάθε μέρα μετά από το σχολείο πάω και ξαπλώνω δίπλα του και του λέω τραγουδάκια, ξέρω πολλά».
Ο κύριος Απόστολος είναι πολύ σοβαρά άρρωστος, απίστευτα ταλαιπωρημένος και αδύνατος. Βαθειά μέσα στη ψυχή του όμως ξέρει πως η ευλογία είναι πολύ μεγαλύτερη στα σπίτια των πολύτεκνων οικογενειών. Τα χαμόγελα αλλά και οι φωνές των παιδιών στέλνουν καθημερινά μηνύματα αισιοδοξίας και χαράς ακόμα και όταν τα προβλήματα μέσα στο σπίτι μοιάζουν πολλές φορές να είναι απροσπέραστα. Δίπλα του, φύλακα άγγελο του έχει τη γυναίκα του που τον λατρεύει. Έντεκα γλυκά χαμόγελα πάντα τον έχουν στην καρδιά αλλά και στη σκέψη τους. Θα είναι κοντά του μέχρι και με τη βοήθεια του Θεού να γίνει εντελώς καλά.
Ο Θεός να δίνει δύναμη σε όλες εκείνες τις οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα όπως αυτή του κύριου Απόστολου και της κυρίας Άρτεμης.